Hop, hop, hop! Daj na kota, bądź swój chłop!

Hop, hop, hop! Daj na kota, bądź swój chłop!

Miłościwy Panie, zacna Pani!

Słuchajcieże uchem łaskawem, bom nie przybył tu dla żartu, jeno z kociej potrzeby! 

Jam jest kot Shellby, z rodu znakomitego, choć z początku nieco śmietnikowego.

Zrodzonem byłem przy trakcie Świętego Wojciecha, nieopodal stacyjej Shell, a więc można rzeknąć, iż benzyna w mych żyłach płynie!

Żywot mój był niegdyś podły: w nędzy, chłodzie i bez przysmaku z tuńczyka. Brud mnie okrywał, a wiatr i mróz hulały po wąsach mych.

Lecz oto los się odmienił! Teraz mięsa jadam świeże, śpię na poduszkach miękkich niczym brzuch kasztelana, a spojrzeniem swem budzę zazdrość wszystkich kotów w parafii. Tu mój uśmiech, dla atencji.

Niechaj każdy wie: fortuna to zmienna pani, lecz futro moje zawsze błyszczeć będzie!

W imieniu Stowarzyszenia Trzymaj Się, Kocie! uniżenie prosim o wsparcie dla naszych futrzanych poddanych! To aż sto dwadzieścia i trzy kocięta! To nie liczba z nieba wzięta, a twardy fakt!

Przybyły do nas biedne i nieumyte! 

Każden kot z rodowodem choroby i ulicznej niedoli. 

Nie są to bynajmniej koty leniwe, co to w piernatach się wylegiwały, o nie!

To:

- wojownicy z klatki schodowej, 

- rycerze z piwnicy, 

- damy z rynsztoka, 

- wdowy nagrobne,

- pannice spod krzaka, 

- dzieci z drewutni,

co to szczęścia swego w progach naszego stowarzyszenia znaleźli.

A jeno powiemy Wam, miłościwi, iż choć serca nasze jak spichlerze pełne miłosierdzia, to sakwy nasze, o zgrozo!

Pustkami one świecą jak kufel po uczcie. Leczenie, szczepienia, żwirku sypanie, karmy dawanie, sterylizowanie, toż wszystko to grosza wymaga! Ba, złocisza wręcz!

Nie prosim Was o złote dukaty ni o włości całe. Ale złotóweczka, piątaczek, choćby i trzy grosze, oto wystarczy, by mruczenie rozbrzmiało w świecie, a ogonki szczęściem zafalowały. 

Bo kot, moi państwo, to też człowiek! Ino taki, co wąs ma dłuższy, łap cztery do biegania, a pogląd na świat bardziej filozoficzny.

Niechże serce Wasze drgnie jak skrzypce u barda! Niech dłoń sięgnie do sakwy, a z niej wypłynie dobro niczym miód z plastra!

Pieniążki, bez nich nie ma niczego! Nie ma leczenia, żwirku, szwedzkiego stołu w kocim Al-Inkluziw! Pustki są na stole pańskim!

Dajcież grosza na kota, a wierzcie, dobro powróci Wam z nawiązką: w formie mruczenia, futrzanej przyjaźni, a może i lepszego snu, bo kto kotu pomaga, temu sam Bóg przychylnie mruga.

Hop, hop, hop!

Daj na kota, bądź swój chłop!

W imieniu wszystkich futrzanych dusz, co w żwirku harcują, z uniżoną wdzięcznością i kocim pomrukiem czapkami polny trakt zamiata Stowarzyszenie Trzymaj Się, Kocie!