Czy widzieliście taniec małej iskierki?

„Czuję się świetnie" — myślę sobie za każdym razem, gdy otwieram oczka po przespanej nocy w łóżeczku mojej Mamusi.

Na spacerach każdy jest miły i ja chętnie podchodzę się przywitać. Samochód z otwartymi drzwiami zawsze jest dla mnie zaproszeniem — wtedy podchodzę i pytam ludzi w środku: gdzie jedziemy? Śmieją się, głaszczą mnie i idziemy dalej na spacer.

Jak widzę małe ludziki, tak zwane dzieci, to strasznie się cieszę. Te głośne, szybko i wszędzie biegające potworki są dla mnie urocze — zawsze mają ochotę mnie przytulić, patrząc mi w oczy. Rozciągam się przed nimi, żeby pokazać, jakim pięknym stworkiem jestem. Gdy je widzę, ogon sam zaczyna się ruszać, uszka układają się blisko głowy i podchodzę do nich przy każdej okazji. Pokazuję w ten sposób swoją uległość i robię się przy nich malutka, tak jak one. One nie wiedzą, ale jak tylko schylą się blisko noskiem do mnie… nie przegapuję okazji, żeby dać im buziaka. Są zaskoczone i zaczynają głośno się śmiać.

Takie wspaniałe życie w porównaniu z ulicą! To po co wam o tym piszę, skoro jest tak dobrze? Otóż z jakiegoś powodu kilka razy w tygodniu Mama wyjmuje moje ulubione rybne smaczki, a ja od razu lecę usiąść obok niej. Wiem, że zaraz ukłuje mnie w plecy, wiem, że coś będzie mi tam w środku kapało. Jakieś tam „kro-plów-ki »… 

Chyba to znaczy krople, które plują, poprawnie "plujówki". 

Nie rozumiem dlaczego, ale siedzę spokojniutko i patrzę na Mamusię, czy już pora na smaczek. Gdy wyjmuje igłę, zaczynam tańczyć z radości — bo ona wydaje wtedy takie wysokie, radosne dźwięki, a ja tańczę, bo wiem, że pora na smaczki.

Mama robi się smutna, milczy i w ciszy mnie głaska. Martwi się o koszty. A ja wiem, że to już na zawsze — te „plujówki i plementy". Żal mi Mamusi. Nie wyzdrowieję, ale jeśli uda się utrzymać moje nerki w takim stanie, będę mogła żyć dłużej. Jedna rzecz w moim życiu jest tak sobie — te paskudne chrupki nerkowe, które dostaję do jedzenia, nie mają w sobie mięsa! Skandal! Czasem przez cały dzień nie jem, bo czuję nudności, nerki dają o sobie znać… czasem zjadam dopiero na drugi dzień i tak cały czas. Czy nie może mi dać kawałka mięsa, takiego dużego… mmm, albo kiełbaski? Pycha! Żeby pomóc nerkom, przyjmuję te „plementy" — kosztują około trzystu złotych, a te inne też są drogie.

Do tego Mamusia chce nas wpisać do bezpiecznej listy "Safe Animal", żeby każdy weterynarz w wielkiej Europie wiedział, jak mnie leczyć, gdybyśmy się rozdzielili lub gdyby Mama zachorowała. To kosztuje 700 zł. 

Byłam kiedyś tak lękliwym pieskiem, że sikałam się ze strachu. A dziś, gdy widzę, że idzie duży pies, od razu zaczynam bronić starszego brata, z którym mieszkam. Głośno szczekam, zbliżam się i udaję, że zaraz zjem olbrzyma. Ale jeśli tylko on na mnie spojrzy, uciekam do mamusi i chowam się za nią. Zrobiło się tak po ostatnim ataku na braciszka. Chyba nie jestem jeszcze do końca gotowa bronić swojej watahy — jeszcze się trochę poduczę. Bo gdy jestem z nimi, cały czas czuję, że „w miłości nie ma lęku" — z nimi i w deszczu, i w śniegu, a parówkami też chętnie się podzielimy. Ciężko nam teraz, bo Mama nie ma pracy. Dlatego chcę was prosić — pokażcie jej, że solidarność istnieje i że razem potrafimy naprawdę dużo! Mówią, że dobro, które robimy, do nas wraca — niech i was to spotka.