Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.
Jestem taka wdzięczna! Dziękuję za Wasze wsparcie. Za to, że nigdy nie zostawiacie mnie samej, kiedy potrzebowałam pomocy, kiedy ja i moje zwierzęta potrzebowaliśmy wsparcia...
Dzięki Wam udało się opłacić kolejne zaległe faktury za leczenie i kolejny transport siana dla zwierząt gospodarskich.
Dni mijają, przypadków w azylu jest coraz więcej, co parę dni mierzę się z ratowaniem nowej istoty i jest to możliwe tylko dzięki Waszej pomocy!
Fox, o którym pisałam ostatnio ma się lepiej. Zaczął stawać na 4 łapy!
Do azylu trafił niewidomy piesek, który potrzebuje ogromnego wsparcia.
Mamy też nowego konia, który został przeze mnie zawrócony z drogi w jedną stronę :(
Bez Was nic żadna z tych rzeczy by się nie udała!
Mam cichą nadzieję, że jeszcze uda nam się zamknąć tę zbiórkę! To byłby ogromny prezent dla mnie i moich zwierzaków!
Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną. To bardzo ważne! Cieszę się, że małymi krokami zbiórka idzie do przodu.
Każdy nowy dzień przynosi mi nowe wyzwania. Mam w azylu dużo nowych podopiecznych, wymagających przypadków.
Jednym z nich jest Fox. Pies znaleziony w nocy, pod płotem, przerażony życiem i własnym cieniem.
Leżał i nie podnosił się. Wszystko wskazywało na wypadek. Nie wiem, skąd się tam wziął.
Miał na szyi obrożę, która wyglądała jakby oderwał się od niej łańcuch i dużo otarć. Nie ma też kawałka ucha.
Po badaniach okazało się, że jego miednica jest roztrzaskana, a główka kości udowej wręcz wpadła do środka.
Fox został zoperowany. Jest przerażony. Boi się aut, dźwięków i wszystkiego, co nowe. Jego noga była cała w krwiakach, bardzo mocno poobijana.
Czekam, aż stan Foxa się polepszy i znów pewnie stanie na 4 łapy.
To wszystko możliwe jest tylko dzięki osobom takim, jak Ty, które pomagają ratować tych, którzy sami o tę pomoc nie poproszą.
Jestem wzruszona! Dziękuję za okazane wsparcie. Za to, że nie zostawiliście mnie samej, kiedy potrzebowałam pomocy, kiedy moje zwierzęta potrzebowały wsparcia...
Dzięki Wam udało się opłacić parę zaległych faktur za leczenie, transport siana dla zwierząt gospodarskich.
Dni mijają, przypadków w azylu jest coraz więcej, co parę dni mierzę się z ratowaniem nowej istoty i jest to możliwe tylko dzięki Twojej pomocy!
Koniec roku był niezwykle trudny dla mnie. Pożegnałam pare zwierzaków, które żyły ze mna w azylu już długo. To bardzo ciężkie emocjonalnie. Nowe interwencje, przypadki, ciągłe patrzenie na cierpienie i choroby. A przecież Jestem obok... To nie mnie fizycznie boli, więc co muszą czuć te biedne istoty? Samotne , porzucone, dla których jedyną nadzieją jesteśmy my - ludzie.
Paradoksem jest, że jedni ranią po to, by inni musieli ratować.
Bez Ciebie to niemożliwe. Jestem tylko rękami do wykonywania tej pracy, ale całe wsparcie to Wy, nasi darczyńcy i osoby, ktore dają nam nadzieję na lepsze jutro!
Postarajmy się ruszyć ponownie tę zbiórkę. Bardzo mocno potrzebujemy tego, by wyjść z naszej fatalnej sytuacji i dalej ratować kolejne życia!
Kolejny raz zwracam się do Ciebie z prośbą o pomoc.
Wiem, że zawsze, kiedy jest źle mogę na Ciebie liczyć. Na co dzień nie chcę martwić Cię złą sytuacją azylu, ale przychodzą takie momenty, kiedy sama nie daję już rady.
Pod moją opieka przebywa ponad 120 zwierząt skrzywdzonych przez człowieka. Takiego samego człowieka jak Ty, czy ja. Myślałeś kiedyś ile pracy trzeba włożyć w to, żeby oni na nowo zaufali? Ile sił kosztuje mnie patrzenie w ich oczy? Istot, których życie zostało złamane przez kogoś, kto też jest człowiekiem?
Oprócz codziennej walki o ich dobro, toczę walkę ze sobą. Ze swoimi słabościami, emocjami. Każda kolejna interwencja, choroba, śmierć odbiera cząstkę mnie samej, którą tak ciężko przywrócić, kiedy nadzieja na lepsze jutro gaśnie.
Koniec roku to czas podsumowań... To kolejny rok, w którym przez azyl przewinęły się dziesiątki zwierząt... Istot, które zapisały się na zawsze w naszej pamięci, znalazły nowe domy, znalazły swój dom w azylu, czy odeszły kochane, chociaż przez moment czując dobro ze strony człowieka.
Odzyskały zdrowie, wiarę w lepsze jutro. To też mnóstwo ratowania kolejnych żyć, chorób czy sytuacji, które wydawały się bez wyjścia.
Ale wiesz co? Ja nigdy się nie poddaję.
Lata temu postanowiłam sobie, że obojętnie, jak ciężko będzie - zawsze będę ich głosem. Będę walczyć z każdym, kto stanie przeciwko nim i zechce zrobić cokolwiek, by ich skrzywdzić. Sytuacja w azylu, jak zwykle na koniec roku, jest bardzo zła. Zobowiązania finansowe, które kumulują się z miesiąca na miesiąc.
Ten rok dał nam popalić pod kątem ciężkich przypadków. Operacje ortopedyczne - połamane kończyny, kręgosłupy. Walka o życie tych najsłabszych, staruszków - problemy z nerkami, sercem, niewydolnością... Walka o każdy dzień ich bardzo ważnej jesieni życia.
Choroby stałych rezydentów, którzy mieszkają z nami od lat. Ostatnio mam ogromny problem z Kają, która jest moim wózkowcem i doskwierają jej problemy z układem pokarmowym i pęcherzem. Cewnikowanie, pomoc w wypróżnianiu się.
To nie są miłe i fajne rzeczy... ale żyjąc tutaj jestem pielęgniarką, sprzątaczką, kucharką, kierowcą, złotą rączką i wszystkim, czego akurat wymaga sytuacja, bo stawiam ich na pierwszym miejscu.
Babeszjoza, żółtaczka, przetaczanie krwi, wtedy też mi pomogłeś, pamiętasz? To historia Flaja. Psa znalezionego na ulicy, który ledwo przeżył...
... albo Misiek! Dwa lata biegania z połamana łapą. Teraz cieszy się życiem po amputacji i sprawia wrażenie, jakby dziękował za każdy kolejny dzień życia.
Ja też Ci dziękuję... za każdy kolejny dzień azylu. Bez Twojej pomocy nie byłoby tego miejsca. Jesteśmy rękami do wykonywania tej ciężkiej pracy, która dzięki Tobie może trwać i ratować kolejne życia.
Azyl na ten moment jest zadłużony, jak zwykle. Marzę o tym, by ze starego roku wyjść ze spokojną głową. Chciałabym móc ratować dalej z poczuciem, że nie pogrążam siebie i azylu. To miejsce, gdzie każdy, kto tutaj trafi ma gwarancję, że może zostać w azylu na zawsze, jeśli nie zechce go nikt inny. To przystań, dom, miejsce na ziemi.
Pomóż mi uratować azyl. Warto, by to miejsce pozostało na mapie na stałe, bo jest domem dla tych, którzy nie mieli nadziei już na nic.
