Kotunia skazana na ból...

Kiedy byłam mała, wszyscy się mną zachwycali. Słodka pusiata kuleczka. Do dziś pamiętam jak dobrze i bezpiecznie jest kiedy ktoś cię kocha. Już nie jestem puszystą kuleczką,  a moje futerko, kiedyś miękkie i jasne,  jest skołtunione i brudne.

W pyszczku mam ogień – każdy kęs to ból... Już nie potrafię mruczeć z radości.

Podobno można mi pomóc: trzeba usunąć chore ząbki, wyleczyć stan zapalny, oczyścić ranę. Potem będę mogła znowu jeść, bawić się, żyć.

Proszę, pomóżcie mi odzyskać życie bez bólu. Dziękujemy, że jesteście z nami. Wasza pomoc pozwala  wierzyć, że  ta historia może zakończyć się szczęśliwie ❤️