Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.
"Wszyscy zgadzają sie ze sobą, a będzie nadal tak jak jest"
Każdego dnia w mediach społecznościowych pojawiają się wpisy dotyczące okrutnej "tradycji" trzymania psów na łańcuchach. Prym w tej niechlubnej tradacji wiedzie Podhale gdzie tradycja ta przekazywana jest z pokolenia na pokolenie.
Dlatego właśnie tutaj na Podhalu postanowiłyśmy stworzyć coś czego nie ma nigdzie w Polsce. Powstał plan zbudowania Akademii Dobrego Człowieka - miejsca gdzie dzieci z podhalańskich szkół (i nie tylko) mogłyby zobaczyć "na żywo" jak powinna wyglądać prawdziwa opieka nad psem czy kotem.
Powstał plan edukowania dzieci poprzez aktywną narreację, obserwację zwierząt (system luster weneckich) a także poprzez programy opracowane przez specjalistów (w tym psychologów dziecięcych)
Przerwać łańcuch tracycji
Oto główne motto, które przyświeca naszemu projektowi i w celu jego realizacji nasza fundacja za zebrane środki na zbiórce zakupuje 0.43 arową działkę niedaleko Zakopanego.
W realicacji planu staje na przeszkodzie niesamowity opór społeczny, okoliczni mieszkańcy łączą zakup ziemi przez organizację pro-zwierzęcą z powstaniem schroniska.
Nie pomagają tłumaczenia, że usytuowanie działki ( tuż pod lasem) a także zbyt mała odległość od najbliższych zabudowań całkowicie wyklucza możliwość powstania schroniska dla zwierząt oraz, że nie taki jest plan jej zagospodarowania. Dojazd do dzialki zostaje zablokowany a fundacja zmuszona zostaje do starania się na drodze sądowej o przyznanie drogi koniecznej.
Mamy nadzieję, iż w tym roku sprawy dobiegną końca a fundacja będzie mogła nareszcie rozpącząć realizcję planu, który sprawi, że dzieci przestaną patrzeć na świat oczami swoich rodziców.
24.02.2026
Polskie sądy, polskie urzędy..
Droga przez mękę - tak po krótce można opisać działania w/w instytucji. Założona przez nas sprawa o przyznanie drogi koniecznej, po latach przekładania jej z miejsca na miejsce, znalazła w końcu swój finał 13.05.2025, wtedy zapada orzeczenie. Nastepne dwa miesiące to wakacyjna przerwa w sądach, a trzeba pamietać, że sąd musi wysłać pisma do wszystkich uczestnków postepowania i poczekać aż zostaną odebrane. Mijają kolejne dwa miesiące oczekiwania i oto nareszcie dostajemy prawomocne orzeczenie. Połowa droga za nami! Dlaczego połowa? Ponieważ w chwili obecnej czekamy na wydanie decyzji przez UG w kwestii przyznania warunków zabudowy. Sprawy ciągną się miesiącami, a my nadal żyjemy nadzieją. Nadzieją, że kiedy wreszcie to się skończy, będziemy mogli zacząc realizować nasz plan.
Kalina-sunia zabrana wprost z drogi
Porzucone kocię
Połamana Amber
Każdego dnia dzwonią telefony z prośbą o pomoc, robimy co możemy ale więcej zwierząt nie możemy już przyjąć, nie mamy gdzie ich umieścić. Wszędzie stoją kartonowe pudła pełne spakowanych rzeczy, przeznaczonych do transportu. Z sufitu kapie woda ( właściciele domu celowo nie dokonują żadnych napraw) aby się nas pozbyć, sytuacja jest bardzo napięta i nieprzyjemna. Co z nami będzie...?
Ratujemy nie tylko te potrącone przez samochody, porzucone przez ludzi - bo wakacje... Ratujemy też ofiary ludzkiej głupoty! Ale nasza pomoc wkrótce może się skończyć - co wtedy?
Wasza pomoc jest ich ostatnią nadzieją. Dziękujemy Wam, że ciągle jesteście z nami i że dajecie nam nadzieję na zwycięstwo. To będzie nasze wspólne zwycięstwo, a ich dom będzie nosił Wasze imiona...
Kochani, najpierw chciałyśmy Wam ogromnie podziękować. Daliście nam nadzieję, że nasza walka ma sens, że nie walczymy z wiatrakami. Mimo, że jeszcze mnóstwo bitew przed nami...
One nie mogą zostać bez domu❗️
Sytuacja dzisiaj wygląda tak: czekamy na wniesienie nam sprawy o eksmisję. Ponieważ sądy mają przerwy wakacyjne, daje nam to jakieś 2/3 miesiące, zanim sprawa trafi na wokandę. Cały czas szukamy czegoś do kupienia.
Sprawa nie jest łatwa z dwóch powodów:
1) musimy kupić coś z dala od zabudowań ludzkich, ale (gdyby mowa była o działce), to nie dostaniemy tzw. warunków zabudowy ze względu na zbyt dużą odległość od istniejących tam już zabudowań (o ironio!)
2) znalezienie starego gospodarstwa, gdzieś na odludziu, graniczy z cudem!
Jednym słowem... Sytuacja patowa! Ale uda się, prawda?
Nasze podhalańskie zwierzęta tracą swój wieloletni dom - jedyne miejsce, gdzie czekał na nie ratunek i szansa na nowe życie. Odbierałyśmy je chore, wychudzone i przerażone. Bite, maltretowane, głodzone.
Schronienie, azyl, dom - gdyby zwierzęta umiały mówić, jak nazywałby miejsce, które im oferujemy? Miejsce na ziemi, w którym otoczone miłością, troską i opieką, mogły spokojnie wracać do zdrowia. Leczyłyśmy nie tylko ich schorowane, drobne ciałka, ale też pozbawione nadziei serca...
Bezpieczne schronienie funkcjonowało do czasu, aż los napisał własny, brutalny scenariusz. Wynajmowane pomieszczenia kazano nam opuścić, dając niewiele czasu.
W akcie skrajnej desperacji powołałyśmy do życia Fundację Zwierzęta Podhala, która powstała, aby móc kontynuować działania inspektoratu OTOZ Animals Zakopane. Turyści z Polski, odwiedzający nasze piękne Tatry, wielokrotnie przekonują się, jak zła jest sytuacja zwierząt na tym terenie, a tym samym - jak bardzo potrzebna jest nasza obecność.
Aby tak się stało, abyśmy nadal mogli działać, pomagać i ratować, konieczny jest zakup kawałka ziemi z gościnnymi ścianami, gdzie ocalone przez nas zwierzęta będą mogły czuć się bezpieczne. Zadanie, przed którym stanęliśmy, nie jest łatwe, z uwagi na wyjątkowo atrakcyjny, turystyczny region. Co za tym idzie - ceny nieruchomości są astronomicznie drogie... Mamy jednak nadzieję, że z pomocą ludzi dobrej woli, nieobojętnych na los pokrzywdzonych zwierząt, uda się nam zebrać środki, dzięki którym powstanie nowa ostoja. Nasz nowy dom. Mamy takie dni, kiedy uśmiech nie schodzi nam z twarzy. Są też ciężkie, łamiące serca chwile, kiedy zwierzęta odchodzą... Dwie kobiety walczą o bezradne istoty, którym ludzie zafundowali piekło na ziemi. Dwie kobiety kontra bezwzględny, pełen okrucieństwa wobec zwierząt świat...
Brudne, głodne, zmarznięte, wściekłe na ludzi, czasami mamy ochotę zostawić to wszystko. Jednak zawsze wracamy do naszych podopiecznych, patrzymy w ich oczyska i znika zmęczenie oraz chęć ucieczki... One mają tylko nas, ufają nam, a my nie możemy ich zawieść.
Mariola: “Swoją pracę ze zwierzętami nazywam... służbą. Tkwię na swoim na posterunku niczym lojalny żołnierz w ciągłej gotowości. I chociaż służba czasami nie jest łatwa... posterunku nie opuszczę!”.
Ania: “W życiu trzeba mieć jakąś pasję. Dla jednych są to pieniądze, dla innych władza, a ja wybrałam miłość. Miłość do zwierząt, czyli tę najczystszą formę oddania wszystkiego, co się ma w zamian za radosne machanie ogonem...”.
Te bezbronne, niewinne stworzenia mają tylko nas. I Was. Chcemy nadal działać i czynić świat lepszym razem z Wami.
Dlatego musimy prosić Was o wsparcie. Nigdy nie potrzebowałyśmy go tak bardzo, jak teraz. Wierzymy, że się uda. Dla naszych małych przyjaciół. Bardzo dziękujemy za każde wsparcie, każdą formę zaangażowania w naprawianie świata. W imieniu naszej gromady poturbowanych przez życie zwierząt pozdrawiamy i przesyłamy uściski!
Ładuję...
